‘Ik had juist met Marjolein afgesproken dat ze het van tevoren zou zeggen als er iemand mee zou komen, maar ik begrijp dat dit een onverwachte situatie is. Marjolein is nogal gastvrij op haar lessen weet u, ze neemt zo vaak iemand mee’, zei ik. ‘Jaja, maar opa is natuurlijk niet zomaar iemand’, zei de oude heer. Hij wreef eens in zijn handen en keek om zich heen. ‘Waar had u mij gehad willen hebben? Zal ik die stoel maar nemen?’ Hij wees op mijn ‘docentenstoel’.
Marjolein giechelde. Dit werd serieus, dacht ik. ‘U kunt, denk ik, beter die stoel nemen’, zei ik wijzend op een lage stoel met houten zitting, ‘dit is namelijk mijn stoel’.
Maar opa liet zich niet zo makkelijk van een idee afhelpen, begreep ik al gauw.
‘Och mevrouw, het is maar voor een half uur. U kunt er de hele dag nog op zitten. Ik zit graag hoog. Doktersvoorschrift’. Met deze woorden liep hij vastberaden op mijn stoel af en ging er met een diepe zucht op zitten.
‘Als u dan zo graag op die stoel wilt zitten, dan zullen we hem even ergens anders neerzetten, omdat ik op die plaats altijd lesgeef’, zei ik een beetje geprikkeld.
‘Och nee mevrouw, doet u vooral geen moeite. Ik vind dat een prima plek om te zitten. Ik kan het dan goed overzien, merk ik wel’. Opa keek vergenoegd om zich heen. Hier is geen beginnen aan, spaar je energie, sprak ik mezelf toe. En met een energieke zwaai plantte ik de lessenaar op een andere plaats in het lokaal. Uit de buurt van opa.
‘Kunt u niet iets dichterbij komen staan?’, was zijn onmiddellijke commentaar.
‘U kunt het veel beter horen als u er niet zo bovenop zit’, zei ik zo streng mogelijk. Opa stond met een kreunend geluid op en schoof zijn stoel ruim een meter mijn richting uit.
‘Zo dan’, zei hij koppig en ging weer met een zucht zitten. Hij keek opnieuw om zich heen. Van deze gelegenheid maakte ik gebruik om de lessenaar weer wat verder van hem af te zetten. Ik stond nu vlakbij de deur. Als de volgende leerling op dezelfde manier als Marjolein zou binnenstormen, zou de hele handel omvallen. Was het maar alvast zo ver. Ik keek op mijn horloge. Er waren pas vijf minuten verstreken. Nu maar gauw met de les beginnen, des te eerder is dit voorbij, sprak ik mijzelf moed in. Marjolein had haar boek al op de lessenaar gezet en begon te spelen.

‘Verkopen ze hier ook koffie?’. kwam de stem van opa. Marjolein speelde door en ik besloot net te doen alsof ik het niet gehoord had.
‘Verkopen ze hier ook koffie?’, klonk het nu veel luider. Ik draaide me om en probeerde zo verbaasd mogelijk te kijken. Marjolein stopte met spelen.
‘Ja u kijkt natuurlijk zo verbaasd, omdat u denkt dat oudere mensen ’s middags alleen thee drinken met een wolkje melk, maar ik niet hoor. Nee, ik drink koffie. Verkopen ze dat hier ook?’
‘Nee’, loog ik. Dit stemde opa niet tevreden. ‘Ik ga toch maar even kijken beneden’, zei hij terwijl hij weer met een kreun opstond.
‘U kunt echt niet heen en weer gaan lopen tijdens mijn les’, zei ik fel.
‘Tuttut, maakt u zich maar niet druk, ik ben zo weer terug en dan blijf ik zitten waar ik zit’, zei hij en schuifelde langs de lessenaar naar buiten. Hij sloot de deur.

Ik slaakte een diepe zucht en keek verbijsterd naar Marjolein. Ze keek verlegen een andere kant uit. ‘Is hij bij jullie thuis ook zo?’, vroeg ik tenslotte. ‘Och,’ zei ze en kreeg een kleur.

‘Voortaan moet je bellen als er onverwacht iemand meekomt, afgesproken?’, vroeg ik. Ze knikte. ‘Mijn moeder vond het zo fijn dat hij even weg was’, bekende ze aarzelend.

De deur ging voorzichtig open. Er verscheen een hand met daarin een kopje koffie en daaraan opa. ‘Geen probleem’, zei hij opgewekt, ‘koffie zat. Had u ook een kopje gewenst?’
‘Nee, dank u wel’, zei ik, ‘gaat u maar gauw weer zitten’.
De les ging verder. Nog tien minuten zag ik op mijn horloge.

Even later draaide ik me verschrikt om. ‘Wat doet u nu?’, vroeg ik stomverbaasd. ‘Een kopje koffie zonder sigaartje is niks. Nee, er moet een sigaartje bij’, zei opa onschuldig. Er hing een grote rookwolk rond zijn hoofd. ‘Heeft u ook ergens een asbak?’, vroeg hij vriendelijk. Ik liep met een paar passen op hem af. ‘Een asbak?, vroeg ik spinnijdig, ‘een asbak heb ik zeker. Een hele grote zelfs. Geeft u maar hier’. Ik pakte de sigaar af, liep naar het raam en gooide hem naar buiten.
‘Ziezo’, sprak ik handenwrijvend, ‘Marjolein, pak maar in. Volgende week gaan we verder’.
Opa was inmiddels van zijn verbazing  bekomen. Hij stond op, liep naar het raam en keek naar beneden. Vervolgens keek hij naar mij en zei:’ Weet u wel dat u een sigaar van dertig cent heeft weggegooid?’.
Ik keek hem enkele ogenblikken aan. ‘Het spijt me wel, meneer’, zei ik, ‘maar er wordt niet gerookt in mijn lokaal. Doktersvoorschrift. Marjolein, tot volgende week’. Ik gaf haar een knipoog en opende de deur. Opa vertrok mopperend.

De deur sloot zich met een knal.